Un blog dins la lenga blosa

E amb lo fuelhum de l’arbrum, lo lum nuechenc
Li mimèt la fin del bèl Amor primieirenc.
La luna que sabiá l’amor malaut e ranc
Ausiguèt un jorn s’escartairar un castèl
Al mièg de la plaça granda de l’Amarèl
Ont daissèt una mar veirenca e de sang.
La luna s’en membra de segur d’aquel jorn
Que foguèt testimòni del sebeliment.
Era ailamont en cèl, dins son luènh sojorn.
Vegèt tot: l’ataüc, lo còs, lo patiment
E l’ombra que seguissiá tota soleta
Lo carri que menavan dos cavals negres.
Que se lo lanhava aquel amor, l’ombrina!
Coma plorava per la dolor tan crusèla
Que la fissava coma lo mal serpatàs
Quand mòrd del nenon innocent la cavilha
Per li raubar sa paura videta nòva.
Tres còps çaquelà se tornèt levar dapàs
L’ombra sorna èra tota descarada,
Aviá pas mai d’uèlhs, sa cara èra voida.
Li demoravan pas mai que las lagremas
Que perlejavan e redolavan d’aise
Sus sa pèl tremolanta e amarganta.
Puèi coma d’un bèl riu de treslusentas gemas
Las lagremas casián de l’ombra nauta
Sus sol desesperat e gris coma un ase.
Quand los cavals s’aplantèron a l’entrada
Del cementèri vièlh, l’ombra venguèt bauja
De dolor e s’estavaniguèt alara.
Son còs se mesclèt a la tèrra marrida.
A l’ora que la doça nuèch se passeja,
La mòrt venguèt raubar de sa lutz lunara
L’amor caucigat per la crusèla traïdora.
L’ombra, ela demorèt espalancada,
Los cabels mesclats a la fangassa lorda.
Puèi, lo carri e los cavals s’en anèron
E la nuèch pietadosa prenguèt l’ombrina
Abandonada a la solesa mòrna,
E amassa, abans l’albeta, partiguèron.